Серенаде у Куманово

Серенаде како песме у чeст на сакани, испуњавав се обично под \nњини прозори, датирав од среѓан век и њина татковина су Италија и \nШпанија. Од тамо су пренесени и у други европски земље, а како посебна \nформа на забаву у вечерњо време ги користиле и кумановски беќари у \nпредратну Југославију.

Групе на млади људи, главно другари и пријатељи, изразувајќи ги и на ов`ј начин свои осеќања, застанујесва под прозори на сакану девојку и придружени од музички инструменти, тихо и хармонично исполнујесва мелодије од љубовни репертоар на маѓарски и француски романсе, на југословенски песме, севдалинке и староградски арије, меѓу који у прв план беше македонски мелос.

    И аутор на овија редови, прв како средњошколац а по тој и како „бруцош“, у д`нови на божиќан и велигд`нски распус и у месеци на летњу ваканцију га имаше тој задовољство како помлад „трубадур“ у групу на мануфактуристу Тошу Арсовска-Бирбаша и кујунџију Перу Пачковскога да ги осети радосни мигови, својствени само на овуј врсту забаву. С`с њима беше још и Нацко Трајковски-Адам, Славко Станковски-Карпа, Кимчо Цветковски-Кипе и Дичко Трајковски, трговски помоќник Тодор Мургашански-Тошо, кондурџија Борко Пачковски, апотекарски работник Славко и трговац на добиток Петко Јовчевски - Овца, сви с`с афинитетпрема песму, весељаци и неразделни другари, који често зиме идесва на матине у „Соколану“, истрижени до кожу и у капути.

    У тој време хитови беа песме: „Ах колко је тешко, ах колко је мучно, силно да те сакам друг да те земе“, „Што да праву, што да чину к`д је лоша мајка ти“, „Три године се љубевме, лош збор не рекнавме“, „Сношти минав покрај вази, ти на порти стојеше...“, „Череша се од корен корнеше, ќерка се од мајку делеше...“, „Ленче болно лежи“, „Марије, дилбер Марије, што кротко трајеш ем плачеш...“, „Не стој Донке, не гледај ме“, „Ленче попово девојче мори, а што си болно легнало“ и други.

 Убаво интерпретирани мелодије с`с задовољство бесва прифаќани не само од девојке на који им са испраќани, тики и од суседни домови, како резултат на што следеше благодарност преку палење и гасење на кибритче или на сијалицу, с`с покану на слатко, кафе или аператив.

(Извор- Трајко Пачков „Куманово у драги спомени згоде и незгоде, поговорке и гатанке“)